De reis deel II

p.s. in Moskou zijn we ook nog naar een kooruitvoering geweest. Prachtig, geestelijke- en folkloreliederen, uitgevoerd in een galerie.

Dag 3
We zitten 's morgens al vroeg in de bus

en lunchen in dit Hans en Grietjerestaurant:


Dan op  naar Soezdal, een dorp dat vergeven is van kerken en kloosters en heel landelijk en weids gelegen is. Vanuit elke kerk heb je weer uitzicht over de uienkoepeltjes van de andere kerken.
We beginnen met een wandeling van zo'n 25 minuten via een hoge spoorbrug en een oud pelgrimspad naar een heel klein kerkje op een heuveltje bij een meertje. Het is  de kerk van de Bescherming van de Moeder Gods aan de Nerl en staat op de werelderfgoedlijst.

In het kerkje worden, zoals in elke kerk in Rusland, volop souvenirs verkocht (hoe ging dat verhaal ook al weer in de bijbel, over die handelaars in te tempel? ;) )
maar een hoofddoek is wel gewenst voor de dames.
In bijna elke kerk kom ik plaatjes van Jezus tegen, die wel erg veel lijken op mijn zoon :-). Zelfs zijn dochtertjes van 2 riepen meteen "papa"toen ik er een foto van liet zien.

Op de terugweg maakten we een noodstop in de bosjes. Dat was wel de eerste, maar niet de laatste keer. En ik heb in mijn leven nog nooit zoveel vieze toiletten bij elkaar gezien als op deze reis (hoewel ...in Frankrijk ...)
Vervolgens deden we twee kloosters aan

 

Op de onderste foto zie je ons reisgezelschap langs een klein paadje omhoog klimmen. Daar vond ik een mooie kei, om aan mijn collectie toe te voegen (Wales, Lake District, de Ardennen). Hij is mee gereisd in mijn koffer.

Hieronder nog een paar plaatjes uit het wonderschone Soezdal, waar we 's avonds ook gegeten hebben, de eerste kipschnitzel van de velen die nog zouden volgen (wel allemaal lekker gelukkig)

De houten kerkjes zijn geheel in elkaar gezet met zwaluwstaart- en pen en gatverbindingen.

Vervolgens rijden we naar Vladimir, waar we onze intrek nemen in Hotel Orion, waar we een niet zo bijzonder ontbijt geserveerd krijgen. We gaan dus de volgende avond even een supermarkt in om wat fruit te scoren en ik koop er een paar flesjes kwas. Twee flesjes gaan uiteindelijk mee naar Nederland en zijn inmiddels op natuurlijk. Het is hier niet te koop (of misschien ergens in Amsterdam in een speciaalzaak, wie weet).

Mocht iemand het ergens tegenkomen, geef aub een harde gil!

Dag 4

We gaan in Vladimir een klooster bezoeken. Mooie kerk, en groente- en bloementuin.

Dit was overigens de enige kerk waar we zowel een hoofddoek als een rok aan moesten. Er hing een ruime hoeveelheid omslagdoeken klaar. Foto's maken in de kerk was verboden, zoals in meer kerken. Dit is om de iconen te beschermen.

Vervolgens bekijken we nog twee mooie kerken in Vladimir, met park en schitterend uitzicht.

's Avonds hadden we een maaltijd in een restaurant, met folkloremuziek en -dans. Degenen die vooraan zaten waren natuurlijk de pineut en moesten meedoen.

 Toen nog een nachtje in hotel Orion en we waren weer klaar voor de reis.

Dag 5
Zoals gewoonlijk weer vroeg op pad en we doen het grote klooster Sergejev Posad aan, dat jammer genoeg bijna geheel in de steigers staat.
Binnen is het echter prachtig:

Na de lunch (we kiezen voor noodles en rijst, voor de broodnodige variatie. Clara zucht dat ze nog nooit zo vaak gekookte aardappels achterelkaar gegeten heeft)

vertrekken we naar Tver. 

Onderweg doen we een kerkje aan dat aan de Wolga ligt. Poetin heeft er dit jaar de paasmis bijgewoond.

En opzij van het kerkje vond ik (gelukkig) deze originele plee. Zou Poetin er ook op geweest zijn?

In Tver logeren we in Hotel Volga. Het is een redelijk nieuw hotel en aangezien het nog niet helemaal gereed is eten en ontbijten we in een restaurantje vlakbij. Uiteraard met respectievelijk een schnitzel en pannenkoekjes.

Dit is echt het hotel met het meest prachtige uitzicht vanuit het raam dat ik ooit gezien heb. En dat midden in de stad!

Dag 6

Rondrit door Tver.

De rondrit stelt niet bijster veel voor, maar we stoppen bij een alleraardigst stadsmuseumpje, waar onze groep van 30 personen in tweeën wordt gedeeld, omdat de kamers in het museum te klein zijn.

 Veel handnijverheid. Dit zou een mutsje voor mij kunnen zijn: de drie verticale strepen staan voor drie dochters, de horizontale voor een zoon.

 Dit is het museumpje aan de buitenkant. Schattig, maar een opknapbeurtje zou wenselijk zijn.

En dan twee foto's die een andere kant van Rusland laten zien: in dit soort flats woont de gemiddelde Rus in de stad.

Daarna maken we een theeceremonie mee. Jammer genoeg zijn de samovars, al zien ze er prachtig uit, veredelde waterkokers. Er  stonden heerlijke zoete broodjes op tafel. 

Vorig jaar zag ik nog stalletjes langs de weg waar echte samovars stonden, met een vuurtje vanbinnen:

Daarna vertrekken we naar Novgorod. Da's een flink end rijden en dat valt ons nogal tegen, omdat we de vorige dag ook al lang in de bus gezeten hebben.

We zijn dan ook blij als we in Hotel Sadko aankomen, hoewel dat hotel ons het slechts beviel (het ontbijt was wel goed). Het is heerlijk zwoel weer en we maken een avondwandelingetje door een bomenlaan voor het hotel, blij dat we even de benen kunnen strekken.

Wordt vervolgd.

De reis

Vorig jaar ben ik met mijn moeder naar Rusland geweest. In onze voorouders komen Russen voor, dus dat trekt.
Dit jaar besloten we nogmaals naar Rusland te gaan, nu met drie generaties: mijn moeder, mijn oudste dochter en ik. Helaas besliste het lot anders. Mijn moeder werd deze zomer ziek en kon niet mee.
Daarom nu het reisverslag van Clara en mij. Vorig jaar hadden we de reis Moskou - Novgorod - St. Petersburg gemaakt. Dit jaar dus iets anders.
We begonnen weer in Moskou, maar bezochten daarna verschillende stadjes rondom Moskou, de gouden en zilveren ring geheten, om daarna weer via Novgorod in St. Petersburg te belanden.

Tien dagen op tijd je bed uit, heel de dag op pad, 's avonds kleren klaarleggen voor de volgende dag en weer op reis. Het was een drukke, maar geweldige vakantie!

Dag 1, zaterdag 7 september
We werden weggebracht door Frits, mijn man, naar Schiphol. Inchecken, wachten, parfum spuiten ;)
en uiteindelijk vliegen met KLM. Het eten smaakte verrassend goed: pasta met een salade en soesjes toe. Na ruim drie uur vliegen kwamen we in Moskou aan, waar het twee uur later was dan thuis.
Hotel Best Western Vega.

 Ooit gebouwd ten behoeve van de olympische sporters. Nu een chique (lees kitsch) hotel met zowel 's avonds als 's morgens een buffet met taartjes en warm eten.
Clara en ik hebben van alles geproefd. De grote ontdekking op culinair gebied was voor mij kvas.
Een drank gemaakt van geroosterd roggebrood, overgoten met water en gegist. Fris, licht zoet, licht prikkelend. Als ik het ergens mee moet vergelijken, komt Guinness het dichtst in de buurt.

's Avonds maken we een rijtoer door de stad. Het is gruwelijk druk, omdat het vandaag net de dag van de stad is. Overal geparkeerde auto's, zelfs op de voorsorteervakken voor de stoplichten. Er is een prachtig vuurwerk. We zien het Nieuwe Maagdenklooster, dat ik vorig jaar van binnen gezien heb.

Dag 2. zondag 8 september
We gaan lopen naar de metro. De metro in Moskou is zeer bijzonder, ooit door Stalin aangelegd met het idee dat de gewone mens ook van mooie dingen moest kunnen genieten. De stations worden dan ook "paleizen voor het volk" genoemd.
Grappig detail is, dat de verplichte gids vertelde dat alle afbeeldingen van Stalin uit de stations gehaald zijn, terwijl ik nog een foto van vorig jaar heb waar hij opstaat. Waarschijnlijk een aangepast praatje voor de toeristen?

We stapten uit de metro bij halte Kremlin, en dat was natuurlijk het volgende doel van de reis

. Al die prachtige kerken en paleizen. Je raakt er niet op uitgekeken. Wat moet ik ervan zeggen? 

De iconen in de Aartsengel Michaelkerk vind ik het mooist, zo'n prachtige oude kerk. Helaas mogen er binnen geen foto's gemaakt worden. Dus dan maar een paar van het kremlinplein:

Daarna hadden we een vrije middag, die we natuurlijk doorbrachten met een bezoek aan de Wassilikathedraal op het rode plein:

waar overigens nog meer mooie gebouwen staan:

Omdat er deze dag burgemeester verkiezingen waren was er veel beveiliging. Overal liep politie en ook een stel hele stoere maniniers o.i.d.
We hebben ze vreselijk uitgelachen, vooral gezien de anti-homo houding van veel Russen.Ze moesten eens weten wat wij in spiegelschrift lezen op hun pakken :)

 Deze look-a-likes stonden er ook. Herkennen jullie ze?

 Daarna nog een achterafstraatje wat ik me herinnerde van vorig jaar. De kerkjes zijn nog niet opgeknapt, maar ook erg mooi.

Tenslotte brachten we een bezoekje aan warenhuis Gum, peperduur, maar wel leuk, We dronken thee (daar nog in een potje geserveerd).

En dat was dan het eind van dag 2. Lekker eten in het hotel, uitpuffen, alles klaarleggen voor de volgende dag en op tijd naar bed. Vaarwel Moskou.
Wordt vervolgd.

What's in a name?

Quilten is vaak compromissen sluiten. Compromissen met de stoffen en de combinaties. Ga je alle stoffen nieuw kopen (rib uit je lijf), of neem je genoegen met de iets minder ideale combinatie uit je voorraadkast. Met het garen dat je nét niet in de tint kunt krijgen die je voor ogen had.
Met het patroon dat het net niet is, waardoor je eraan gaat sleutelen. Bij mij is dat vaak het geval.
Dat is allemaal meestal leuk. Dat maakt het spannend en verrassend. Dat maakt dat je je creativiteit optimaal gebruikt.

Compomissen zijn er nog meer als je een quilt voor iemand anders maakt. Ik heb het nu vaak gedaan. Het resultaat is eigenlijk altijd prima, maar het kost veel hoofdbrekens. Je gaat dan uit van een patroon waar je je zo veel mogelijk aan wilt houden. Je werkt met stoffen die niet je eigen keuze zijn. Je vraagt je voortdurend af hoe de nieuwe eigenaar van de quilt het zou willen hebben, je probeert door zijn/haar ogen te kijken. Máár, de quilt moet ook aan je eigen standaard voldoen. Als ik me er niet goed bij voel, moet het roer om, anders kan ik hem niet afmaken.

Er is echter één ding waarover ik nooit onderhandel. Een ding aan elke quilt dat onherroepelijk van mij is en waar niemand inspraak in heeft. En dat is de naam.
De naam is mijn visitekaartje, daar sjoemel ik niet mee. Voor mij is de naam van de quilt belangrijk. Vaak drukt hij een gevoel uit dat ik heb voor de quilt, of voor de stemming waarin ik was toen ik hem maakte. Het is iets heel persoonlijks, en ik denk ook dat de meeste quilt-ontvangers niet zo geïnteresseerd zijn in die naam. Ik heb tot nog toe nooit iemand meegemaakt die er iets over zei. Niet of ze het een mooie naam vonden, of een lelijke. Sterker nog, als ik de naam niet zou noemen zou er totaal niet over gesproken worden denk ik (misschien moet ik het eens uitproberen).

De naam van een quilt is voor mij de kers op de taart. En hij ontstaat vanzelf als ik aan het quilten ben.

Ja hoor...

ik ben eindelijk tevreden.
Met de nieuwe gele lapjes is de snail trail wat ik ervan verwacht. Er is een goed verschil tussen licht en donker, waarbij ik de middelste snail (of hoe je hem ook noemen wil) iets lichter heb gelaten.
Alles zit op het bord geplakt, en ik hoef nu alleen maar blok voor blok eraf te halen en in elkaar te naaien.
En Ria, je had gelijk, toen ik een foto maakte zag ik meteen het patroon, gewoon omdat het iets kleiner is in de lens. En dat ondanks het feit dat de lapjes maar lukraak op elkaar geplakt zijn.
Tijd voor een foto:

Pfffff...

Wat een gerommel. Ik ben nog nooit zo aan het klooien geweest met de kleuren als in de snail trail.
Gisteren nog eens met het werkbord bezig geweest en ik werd er maar niet gelukkig van. Op de een of andere manier klopte het niet voor mijn gevoel.
Toen heb ik de bovenste rij helemaal ingevuld met rode en gele stoffen en het resultaat was al een stuk rustiger.
Gisteravond kwam mijn jongste dochter Sophie eten en ik heb haar meteen mee naar boven gesleurd. Ze heeft namelijk een goed gevoel voor kleur en neemt geen blad voor de mond. Dat had ik nodig, want aan stroopsmeerders heb je op zo'n moment weinig.
Ze bevestigde mijn idee: de bovenste rij zag er veel beter uit.

Vanmorgen dus meteen achter de laptop gekropen en 6 gele FQ besteld.
En wat ben ik blij met mijn werkbord, waardoor ik een veel beter overzicht krijg.
Ik heb er meteen weer zin in!

Vakantiedagen

De dagen zijn rustig en rommelig tegelijk. Kleinzoon Ivan logeert hier een paar daagjes. Hij sliep moeilijk in, dus dat was weer een nachtje op zolder voor mijn man. Ivan is niet gewend om alleen te slapen, hij ligt altijd met broertje Merlijn op één kamer. Heel gezellig, mijn kinderen sliepen tot de pubertijd ook graag samen op een kamer. Maar 's nachts alleen op de logeerkamer die overdag zo gezellig is met het mooie uitzicht over het weitje, de sprookjesachtige kroonluchter en de oude verkleedkist, is hem net even te veel.
Dus Ivan is een beetje hangerig vandaag. Speelt met lego, kleurt een plaat die hij beneden op de laptop uitzoekt en boven uit de printer mag halen (die tovertruc vindt hij nog het mooist), maar hangt vooral op de bank: Pieter Post, een all-time bestseller.

Inmiddels doe ik de was en knip lapjes voor de snail trail. En steeds als er een stel af zijn, plak ik ze op het werkbord.
Even een foto.

Regelmatig schuif ik met de lapjes heen en weer. Ik ben vooral bezorgd of er genoeg contrast in de quilt komt. Ik ben bang dat sommige lichte lapjes te donker uitvallen om het juiste effect te bewerkstelligen. Nou ja, die kan ik dan nog vervangen. Eerst maar alles er op plakken.
En vanavond lekker zelfgebakken pizzaatjes :-).